Bodrumun kapısını açar açmaz burnuma gelen idrar kokusu midemi bulandırmaya yetmişti. Kapıyı arkamdan kapatırken son kez temiz hava almış ve lambayı yakmaya yönelmiştim.

   Küçükken abimle saklambaç oynarken her defasında bodruma saklanırdım. Abim burada olduğumu her zaman bilir ama görmezden gelirdi. Zamanla bu bodrum bizim için saklanma yerinden çok daha anlamlı bir hâle gelmişti. Annemden gizli eve kedi getirdiğimizde günlerce bodrumda saklamıştık kediyi. Sabah abim okuldayken ben oraya girip kediyle oyunlar oynar, mamasını verirdim. Abim okuldan gelince de beraber yapardık bunları. Sonunda annem bizi yakaladığında evimizin bir üyesi olmuştu Tarçın.

   Bu bodrumda ilk kez abim bana sırlarını anlatmış, âşık olduğu kızdan bahsetmişti. Lisedeyken okulda kavga ettiğinde gözü morarmış bir şekilde burada annemden saklanmıştı. Annem onu arkadaşında kalıyor sanırken gizlice ona yemek getirirdim. Yanmış kurabiyelerimi bile beğenerek yemişti bu bodrumda. Bir keresinde okuldan eve gelirken tacize uğradığımı anlattığımda abim aylarca bana kendimi savunmam için dövüş dersleri vermişti. Küçükken enerjisini atsın diye annemler onu dövüş kulübüne kaydettirdiklerinde ne kadar da özenmiştim ona. Ben kızım diye bana izin vermedikleri için günlerce ağlamış, bir suçu olmamasına rağmen abime küsmüştüm. Aslında o gün söz vermişti bana. Kursta öğrendiklerini bana öğretecekti. Ama ne yazık ki abim sözünü tutabilen biri olmamıştı hiç.

   Abimi düşününce yüzüme oturan hafif tebessüm, merdivenleri inerken bana eşlik etti. Bodrumun tam ortasında, odanın geri kalanından bağımsızmış gibi duran ahşap bir yapı yükseliyordu. Kalın, koyu renkli tahtalar birbirine sıkıca geçirilmiş, aralarında neredeyse hiç boşluk bırakılmamıştı. Dışarıdan bakıldığında eski ve biçimsiz bir dolabı andırıyordu; ancak kapak niyetine kullanılan ağır ahşap panelin ardında bir insan vardı. Tahtaların arasından sızan cılız ışık, içerideki karanlığı dağıtmaya yetmiyordu. Yapının çevresine yaklaştıkça rutubet ve eski ahşap kokusuna, kapatılmış bir yerin ağır havası karışıyordu.

   Ahşap kapıyı çekip içeri baktım. O, artık her zamanki gibi ben kapıyı açar açmaz kapıya koşmuyor, bağırıp çağırmıyor, kapıyı yumruklamıyordu. O leş yatağın üstünde kıvrılmış yatıyor, göz ucuyla bana bakıyordu. Yerinden kımıldayacak hâli kalmamıştı. Ne kadar yazık! Belli ki artık yaşamak bile istemiyordu. Yatağın yanında duran kovanın içi ağzına kadar idrar doluydu. Yerde ara sıra getirdiğim yemeklerin poşetleri, içecek kutuları duruyordu. Kimisi yenmiş, kimisi öylece yere fırlatılmıştı. Ahşap kapı tırnak izleriyle dolmuş fakat küçücük bir hasar bile almamıştı. 

   Buraya ilk geldiğinde kaçmak için umudu vardı. Gözlerine baktığımda öfke, korku ve umut yan yanaydı. Kapıyı kırmaya çalışmalar, hakaret etmeler, tükürmeler, tehditler zamanla yerini af dilemelere, çıkmak için yalvarmalara, kimseye bir şey söylememeye yemin etmelere bırakmıştı. Fakat aylar geçtikçe artık o da anlamıştı buradan çıkmasının bir yolu olmadığını. Hem onu düşündüğüm için mahremiyet açısından kamera da koymamıştım. Her sabah geldiğimde farklı kaçma girişimlerinin izlerini bulmak hoşuma gidiyordu.

   Birkaç dakikadır burada olmama rağmen beni fark etmemiş olacak ki hareket etmedi. Biraz daha beklemeye karar verdim. Yaklaşık bir saat oldu ama hâlâ hareket etmemişti. Normalde insanın aklına ölmüş olabileceği gelse de zamanında bu numaraları o kadar çok denemişti ki artık inanmıyordum. Hatta bir keresinde az kalsın kaçmayı başarıyordu da.

   O gün evde misafirim vardı. Dolap ses geçirmez bir malzemeyle kaplıydı fakat o gün nasıl olduysa misafir çocuğu bodrum kapısını açık bulmuş ve içeri dalmıştı. Biz annesiyle çay içerken bodrumda bir adam olduğunu bağırmıştı evin içinde. Babasını gördüğünü söylemişti. Küçüktü daha, babasının onu terk edip gittiğini anlamıyordu. Annesi inanmamıştı ona elbette. Özür dileyip kalkmışlardı. Çocukken annem de bana inanmazdı ama anneler bazen çocuklarına güvenmek zorundadırlar. Eğer çocuğuna inansaydı bodrumdaki kocasını kurtarabilirdi belki de.

   Onlar gittikten sonra hemen koşarak bodruma gitmiştim. Çocuğunu görmenin hırsıyla belki bir şey yapar diye korkuyordum. Fakat öylece yatıyordu yerde. Hareket etmiyordu, nefes almıyordu. İlk başta inanmadım. Saatlerce bekledim başında ama sonra endişelenmeye başladım. Kapıyı açıp yanına yaklaştım. Yaklaşır yaklaşmaz saçımdan kavrayıp beni altına aldı. Var gücüyle vurmaya başladı. Fakat o kadar güçsüz düşmüştü ki vuruşları canımı acıtmıyordu. Elinden kurtulmam tahmin ettiğimden daha kolay olmuştu. Ama yine de ilk kez kaçmaya bu kadar yaklaşmış olması beni tedirgin etmişti.

   O günden sonra ne yaptığına ne de söylediği hiçbir şeye inanmamıştım. Fakat sanki bu sefer her zamankinden daha farklı gibiydi. Rol yapmıyordu, gerçekten ölmüştü. Bir saat daha beklemeye karar verdim. Hatta belki de birkaç gün.

   Ama onun ölüp ölmediğini anlamanın bir yolu gelmişti aklıma o anda. Kozumu oynamaya karar verdim.

   "Biliyor musun, bugün annemle konuştum ve bana abimin ölüm yıl dönümü olduğunu söyledi. Mezara gitmemiz gerektiğinden bahsetti. Yıllardır çiçeğin eksik olmadığı o güzel mezara... Annem bir an olsun benim bugün unuttuğumu zannetmiş. Fakat abimin katili benim bodrumumdayken bugünü nasıl unutabilirim ki?"

   Saatlerdir hareketsiz duran beden sonunda hareket etti. Önce kan çanağına dönmüş gözleriyle yüzüme baktı. Ardından yattığı yerden hızlıca kalkıp sendeleyerek yanıma doğru koştu.

   "Bunun için miydi? Yıllardır beni burada tutmanın sebebi bu meydi? Sen... Sen onun kardeşisin."

   Güçsüz kalmış bacakları onu daha fazla taşıyamadı ve yere yığıldı. Önümde diz çökmüş, ağlamaya başlamıştı. Ben ise sadece onu izliyordum. 

   Yalvarmaya başladı. Bunca yıl burada tutulmasının sebebini öğrenmeyi çok istemişti belli ki. Onu neden burada tuttuğumu merak ediyordu. Çünkü yaptıklarını kimsenin öğrenmeyeceğini zannediyordu belki de.

    Ağlayarak, "Lütfen beni bırak, yalvarırım! Gidip teslim olacağım. Cezamı çekeceğim. Ne olursun beni öldürme!" dedi.

   Gözlerindeki korku yıllarca beklemeye değerdi.

   Söylediklerini hiç duymamış gibi sözüme devam ettim. "

   Abim o gün seninle buluştuktan sonra bana çikolata alıp gelecekti eve. Biliyor musun, ne kadar mutlu olmuştum? Saatlerce onu beklemiştim ama bir daha geri dönmedi. İşte ben o günden sonra bir daha asla çikolata yemedim. Sen belki de çocuğuna defalarca çikolata alabildin ama abim bana bir daha hiç alamadı. Ve bunların hepsi senin suçun."

   Bir yandan ağlarken bir yandan yalvarmaya devam ediyordu.

  "Ne olursun, bırak beni! Bana acımıyorsan çocuğuma acı. Ona kavuşmama izin ver. Bir çocuğu babasız büyütme!" diyordu.

  Ama o, bir aileyi paramparça ederken böyle vicdanlı davranmamıştı.

  Oysa ki onu buraya ilk kapattığımda kendime bir söz vermiştim. Hemen öldürmeyecektim onu. Canını acıtacaktım. Belki yıllarca burada işkence edecektim ona. Ve sonunda amacıma ulaşmıştım. Ona verebileceğim en büyük zararlardan birini zaten vermiştim. Yıllarca bu iğrenç yerde sebebini bilmeden acı çekmişti.

   Ama artık acılarına son vermem gerekirdi.

   Buraya gelirken getirdiğim benzin bidonunu arkamdan çıkarıp ahşap yapıya ve ardından zemine dökmeye başladım. Korkulu gözlerle beni izliyordu ama sanki artık konuşacak gücü dahi yoktu. Arka cebimden kibrit kutusunu çıkardığımda daha yüksek sesle bağırmaya başladı. Yapmamam için yalvardı, ona acımamı, onu bağışlamamı istedi.

   Tıpkı benim abimin ona yalvardığı gibi.

   Kibrit kutusunu açtım. Parmaklarımın arasında duran küçük tahta çöpü çıkardım. Bir süre alevine baktım. Adam hâlâ bir şeyler söylüyordu ama artık sesini duymuyordum. Kibriti ahşap zemine bıraktım ve arkamı döndüm.

   Merdivenleri çıkarken arkamdan gelen sesi duydum. Bu kez gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

   Yıllar sonra ilk kez saklandığım yerden çıkarken abimin beni bulmasını beklemiyordum.

   Bu kez saklanan bendim.