Kanat çırptıkça boğuldum. OKUMAYA DEVAM ET

Aynı rotaya farklı patikalardan varmak gayretimiz. İçimden geçenler öyle büyükçeydi ki, dökülemezdi dilime. Bir nefeste hissederdin, anlatmaya gerek kalmazdı bilirdim. Senin patikalarını zehirli sarmaşıklar sarmıştı her birinden iz taşırsın bilirim. Benim çiçeklerimi yiyense yabaniler. Yolda oluyor

Rengarenk dünyamın simsiyah penceresi,Eskimiş perdemin altın yaldızlı topuzu,Tozlu raflarımın dantel parçası,Kitaplarımın arasında kurutulmuş gül ayracı,Divanımın üzerindeki sessiz gaz lambası,Dikiş tutamayan ellerimin kurşun askeri,Gazetemin en sevdiğim o bulmaca sayfası,Kocaman ama küçücük odamın

Gece bilmem saat kaç idi. Minik yüzünde bir gülümseme uğruna uykumu feda ettiğim anlardan biri daha. Küçücük bedeni nasıl da belli ediyor sevgisini. Tarifi evvela zor. İnsan insana emanet edildiğinde başlıyormuş asıl serüven. Öncesi fidan olan ömrümü, ağaçlanmış ve meyvelenip çiçeklere, börtü böcekl

Şah damarından daha yakınım demedi mi?Ne bu bilirken, görünürken saklanmaya çalışan nefisler.Ey ömrüm Rabbime layık olmaya gayret eder misin?Zira çukur derin çok derin tenimde.Ellerimle hazırlıyorum sonumu.Ya varacak semada huzurlu bir sonsuzluğa yahut yanacağız.Dilimde bir sükut, yarası imtihandır.